Chapter 1 : ญี่ปุ่น....อีกแล้ว!

posted on 20 Apr 2011 12:06 by punariya44 in LongJourney
              ผมไม่ใช่คนญี่ปุ่น....แม้ว่าจะมีความเกี่ยวข้องกับประเทศนี้อยู่บ้าง 
            
              แดนปลาดิบกับชีวิตผมมีความเกี่ยวพันกันอย่างประหลาด ชนิดที่ว่าคนทั่วไปอาจจะ
ไม่เคยได้พบนัก  ถ้าจะพูดให้เห็นภาพ คงต้องบอกว่าความสัมพันธ์ของเราเป็นไปในลักษณะ...
ชู้สาว...เพราะผมนั้นถือประเทศไทยเป็นบ้านเกิดแต่กลับแอบรู้สึกดีกับประเทศญี่ปุ่นอยู่ตลอดเวลา...
            
              เริ่มต้นจากที่ว่าผมเกือบจะได้เป็นประชากรของประเทศที่เป็นเจ้าแห่งเทคโนโลยีอยู่แล้ว
ถ้าแม่ผมอุ้มท้องอีกสัก 8 เดือนโดยไม่บินกลับมาคลอดที่เมืองไทย คำถามที่ตอนเด็กๆผมมักจะถาม
แม่อยู่เสมอๆคือ....ทำไมแม่ถึงหิ้วผมกลับมากินข้าวแกง? ราเม็งที่นู่นอร่อยจะตาย
ทงคัตสึก็ของโปรด!
             "เด็กๆมักจะถูกหลอกล่อด้วยของกิน" ไม่ใช่คำพูดที่กล่าวเกินจริงแต่อย่างใด
            
             ไม่เป็นไร เกิดเป็นคนไทยก็มีดีหลายอย่าง! (แต่ที่ไม่ดีมันก็เยอะ....)
             ลักษณะเด่นอย่างหนึ่งของสังคมไทย คือเป็นสังคมที่เปิดรับวัฒนธรรมจากต่างชาติ
ได้ง่ายมาก...
             เรามี่การ์ตูน....ญี่ปุ่น
             เราดูบอล......อังกฤษ(กระแสไทยลีคที่กำลังมาแรงถือเป็นสัญญาณที่ค่อนข้างดี
             ถ้าไม่นับเรื่องตีกัน!)
             เราติดซีรี่ย์....เกาหลี
             ร้านอาหารส่วนมากตามห้างสรรพสินค้า....เป็นอาหารฝรั่ง+ญี่ปุ่น(ทั้งๆที่นี่มันคือประเทศไทย!)
            
             สินค้าไทยที่คนไทยนิยมบริโภคมากที่สุด....ถ้าจะพอนึกออกก็คงจะเป็น.....เบียร์!!!!!
             อย่างไรก็ตามนิสัยการบริโภคเบียร์ของคนไทยก็ไม่ค่อยจะเป็นที่น่าประทับใจนักในแง่ของ
ความเป็นชาตินิยม เพราะ....
            คนญี่ปุ่นที่มาเที่ยวเมืองไทยเคยบอกผมไว้ว่า เบียร์ที่ดีที่สุดคือ Asahi ในขณะที่เพื่อนผมทุกคน
ลงความเห็นว่าเบียร์ Heineken อร่อยที่สุด  เห็นมั้ยว่าความเป็นชาตินิยมมันต่างกัน! อย่างไรก็ตาม
ด้วยรายได้ของผมและผองเพื่อน ไม่ต้องห่วง พวกผมอุดหนุนเบียร์ไทยตลอดเวลา!!!
            
             ด้วยความที่พ่อและแม่อยู่ญี่ปุ่นมานานหลายปี ทำให้ผมถูกเลี้ยงมาในสไตล์ ไทยผสมญี่ปุ่น
อยากจะเรียกว่าลูกครึ่ง แต่หน้าตามันก็ไม่ให้! เอาเถอะอย่างน้อยก็เคยไปสัมผัสแดนอาทิตย์อุทัยมาแล้วนะ!
            บ้านผมเป็นครอบครัวขนาดเล็กฐานะปานกลาง เพราะฉะนั้นผมจะได้ไปต่างประเทศ
ก็ต่อเมื่อพ่อต้องไปประชุมที่ประเทศนั้น ประเทศนี้ ตามแต่โอกาส ซึ่งส่วนมากจะเป็นประเทศญี่ปุ่น
โดยผมกับแม่จะบินตามไปเที่ยว หลังจากพ่อเสร็จการประชุม
            การได้ไปเที่ยวญี่ปุ่นเป็นครั้งคราวนั้นได้สร้างความประทับใจในวัยเด็กให้กับผมไว้ไม่น้อยทีเดียวแต่ในครั้งสุดท้ายที่ไปนั้น คนที่ติดใจมากสุดเห็นจะเป็นแม่ เพราะทุกครั้งที่มีรายการทีวีพาไปเที่ยวญี่ปุ่นแม่จะบอกกับพ่อทุกครั้งว่า "เมื่อไหร่จะไปเที่ยวกันอีก?"
            ...........
            ...........
            น้ำเซาะทุกวัน หินย่อมกร่อน
            ครั้งนี้ความพยายามของแม่ได้ผล หลังจากเราได้ทำการประชุมครอบครัวกันอยู่หลายเดือน
ซึ่งที่จริงมันก็เกิดจากการที่แม่เซ้าซี้พ่อว่าอยากไปเที่ยวญี่ปุ่นๆๆๆ พร้อมกับหันหน้ามาทางผม
แล้วบอกว่า"เนอะ" ไม่ต้องสงสัยเลยว่าแม่กำลังหาแนวร่วมอยู่ ซึ่งก็คือผม! และด้วยความที่ครอบครัว
เรามีกัน 3 คน เพราะฉะนั้นมติ 2 ใน 3 ถือเป็นเอกฉันท์ พ่อต้องยอมรับตามหลักประชาธิปไตย!
มิเช่นนั้นอาจเกิดการปฎิวัติได้! ในที่สุดผลสรุปก็ออกมาอย่างเป็นทางการว่า.....
เรากำลังจะไปเที่ยวญี่ปุ่นกัน....อีกแล้ว!!!
          
            

 

Comment

Comment:

Tweet

เขียนเก่งจัง..นึกไม่ถึงๆ
double wink

#6 By จิงกาเบว โด่ on 2011-11-22 23:58

ตอนนี้ก็ยังมีความผูกพันกับญี่ปุ่นอยู่ หึหึ

#5 By Chiefalo (125.24.209.219) on 2011-11-22 21:50

อื้อ น่าจะเขียนยาวกว่านี้อ้ะ
ไว้จะเข้ามาอ่านอีกนะ
ปล ญี่ปุ่นมีอะไรน่าสนใจบ้างอ้ะ ไว้แนะนำบ้างจิ

#4 By sungkung (58.9.125.73) on 2011-04-21 22:17

น่ารักดีเนอะquestion

#3 By chow (125.26.225.164) on 2011-04-21 01:15

เขียนเพิ่มแล้วนะคับ ขอบคุนที่อ่านคับ confused smile
ดูท่าจะสนุกดีนะครับ 555+
มาเขียนยาวๆกว่านี้หน่อยนะครับ มันไม่จุใจ big smile

#1 By ชี้ดาบ on 2011-04-20 15:24